ЎЎЎ Іван Ласкоў. Пераклады вершаў Міколы Чарняўскага. Койданава. "Кальвіна". 2026.

 

    Микола Чернявский

                                                                       Журавль

                                                        Есть история такая:

                                                        Жил журавль, беды не зная,

                                                        Потому что по осоке

                                                        В сапогах ходил высоких.

                                                        Он встречал спокойно зимы:

                                                        Сапоги — не фунт изюма!

                                                        Если дождик и ни зги,

                                                        То опять же сапоги.

                                                        Но однажды у реки

                                                        Прохудились сапоги.

                                                        В них захлюпала вода,

                                                        Вот беда-беда-беда!

                                                         «Чтоб они служили снова,

                                                        Надо к ним прибить подковы!

                                                        Люди сделают, наверно!»

                                                        И журавль пошел в деревню,

                                                        И у синего крыльца

                                                        Повстречал он кузнеца.

                                                        Не успел он молвить слово,

                                                        Как прибил кузнец подковы!

                                                        Поклонился журка низко,

                                                        Кузнецу гороху миску

                                                        Он поднёс: — Возьми за труд.

                                                        Я пойду — дела не ждут.

                                                        Позади остались хаты.

                                                        Сапоги — как у солдата:

                                                        Бум! Бум! Бом! Бом!

                                                        Вот как весело идём!

                                                         «Мне б шинель ещё, ребята,

                                                        Сразу стал бы я солдатом!»

                                                        И шинель нашёл он вскоре —

                                                        Тёмной ночью снял с забора.

                                                        Стал храбрее он с тех пор —

                                                        Взял болото под надзор.

                                                        Поднял ружьё над головой

                                                        И стоит, как часовой.

                                                        Только хитрой лисице

                                                        На пргорке не сидится.

                                                         «Эх ты, горюшко моё!

                                                        Если б только не ружье,

                                                        То давно бы, мой сосед,

                                                        Ты пошёл бы на обед!»

                                                            Перевел с белорусского И. Ласков.

                                                   /Зорька. Минск. № 34. 24 августа 1963. С. 4./

 

 

    Іван Антонавіч Ласкоў нарадзіўся 19 чэрвеня 1941 года ў абласным горадзе Гомель Беларускай ССР ў сям’і рабочага. Бацька, Ласкавы Антон Іванавіч, украінец з Палтаўшчыны, які уцёк адтуль у 1933 годзе ў Гомель, ратуючыся ад галадамору, працаваў на гомельскай цукеркавай фабрыцы “Спартак”, у чэрвені 1941 году пайшоў на фронт і прапаў без зьвестак. Маці, Юлія Апанасаўна, якая нарадзілася ў былой Мінскай губэрні і да вайны працавала тэлеграфісткай у Гомелі, неўзабаве з маленькім дзіцем пераехала да сваякоў ў вёску Беразякі Краснапольскага раёну Магілёўскай вобласьці, дзе працавала у калгасе, памерла ў 1963 годзе. З Беразякоў, у якіх жыў да 1952 года, Ваня Ласкоў дасылаў свае допісы ў піянэрскія газэты, пачаў спрабаваць сябе ў паэзіі. З 1953 года Ласкоў выхоўваўся ў Магілёўскім спэцыяльным дзіцячым доме. Пасьля заканчэньня з залатым мэдалём сярэдняй школы, ён у 1958 годзе паступіў на хімічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэта, а ў 1966 годзе на аддзяленьне перакладу ў Літаратурны інстытут імя М. Горкага ў Маскве, які скончыў у 1971 годзе з чырвоным дыплёмам. Ад 1971 года па 1978 год працаваў у аддзеле лістоў, потым загадчыкам аддзела рабочай моладзі рэдакцыі газэты “Молодежь Якутии”, старшым рэдактарам аддзела масава-палітычнай літаратуры Якуцкага кніжнага выдавецтва (1972-1977). З 1977 году ён старшы літаратурны рэдактар часопіса “Полярная звезда”; у 1993 г. загадвае аддзелам крытыкі і навукі. Узнагароджаны Ганаровай Граматай Прэзыдыюму Вярхоўнага Савета ЯАССР. Сябра СП СССР з 1973 г. Памёр пры загадкавых абставінах 29 чэрвеня 1994 г. у прыгарадзе Якуцка.

    Юстына Ленская,

    Койданава